Twintig jaar geleden ontmoette ik deze familie voor het eerst. Hun zoon was plots overleden. Hij was slechts 30 jaar. Het maakte indruk op mij, omdat ik zelf ook nog maar 30 jaar was. Deze familie ben ik nooit vergeten. Er was een bijzondere band ontstaan, zoals je die soms tegenkomt.
Drie jaar geleden kwamen we elkaar door toeval weer tegen. Sindsdien hebben we contact gehouden. Twee jaar geleden werd ik betrokken bij de uitvaart van de vader van het gezin. Maar ik vierde ook de verjaardag mee toen moeder 80 jaar werd.
Moeder kreeg de keuze om het huurgraf van haar zoon te verlengen. Ze dacht verder. Wat gebeurt er met haar zoon als er op een gegeven moment niemand meer is die het graf verlengt, en zij er zelf ook niet meer is? De gedachte dat hij ooit opgegraven zou worden en op een plek terecht zou komen waar alle opgravingen samenkomen op de begraafplaats, voelde voor haar niet goed.
Ze wilde dat haar zoon, net als haar man en zij later ook, gecremeerd zou worden.
Ze belde mij. Ik vond het fijn dat ze mij hierbij betrok en dat ik zijn opgraving mocht verzorgen.
Op zijn sterfdag was hij weer even in ons midden. In een intiem gezelschap zijn mooie herinneringen gedeeld, bloemen gegeven en hebben we naar muziek geluisterd.
Het was warm en heftig tegelijkertijd. Vooral voor zijn moeder. Twintig jaar lijkt lang, maar dat is het niet. Het voelde weer als de dag van gisteren.
Ze namen opnieuw afscheid.
